O nich usłyszał świat

Prof. Krzysztof Szwagrzyk, historyk IPN, koordynuje ekshumacje na ”Łączce”, o poszukiwaniach płk. Cieplińskiego, ostatniego dowódcy Zrzeszenia ”Wolność i Niezawisłość”.

Prof. Andrzej Paczkowski, historyk, przewodniczący Rady IPN, o największym wrogu powojennym komunistów – polskiej podziemnej konspiracji, zwalczanej w pierwszych latach głównie przez Sowietów.

Wyklęci – to ci którzy nie uznali końca II wojny i z bronią w ręku wystąpili przeciw drugiemu – obok nazizmu – zaborczemu totalitaryzmowi. Stanęli nie tylko przeciw potężnym siłom nowego agresora, lecz także wobec jego gigantycznej, bezwzględnej propagandy. Nie mogli zwyciężyć zbrojnie ani nawet ocalić swojego wizerunku – zaciążyło na nich na lata odium bandytów. Zagarnął ich śmietnik Peerelu.

Niemniej wiadomo już także, że to – żołnierze. Uczestniczący w strukturze, podporządkowani hierarchii, uznający dyscyplinę. Gdy Polskę zalała bezkresna, wzbierająca fala sowietyzmu, stali się siłami zbrojnymi bez państwa i bez szansy na zewnętrzną pomoc.

Żołnierze wyklęci pojawili się – jako hasło – w 1992 roku, sześć lat później wydawca Adam Borowski rozwinął tę inicjatywę, przygotowując album ”Żołnierze wyklęci. Antykomunistyczne podziemie zbrojne po 1944 roku”.

Gdy 1 marca 2011 Polska po raz pierwszy obchodziła Narodowy Dzień Pamięci ”Żołnierzy Wyklętych” – jako doroczne święto państwowe – wielu reagowało zdziwieniem: ”Jak to narodowa pamięć, tym bandytom?” Dla pogodzonych z komunizmem i ofiar peerelowskiej propagandy, żołnierze ci pozostali wyklętymi bez cudzysłowu.

”Nil”, ”Zapora”, ”Inka”, ”Łupaszka”, ”Ogień”, ”Lalek” - żołnierze i działacze podziemia antykomunistycznego. Walczyli o wolną Polskę. Władza ludowa potraktowała ich jak zdrajców.
Przedstawiamy ich sylwetki.